About visa.

W końcu nadszedł ten dzień, kiedy to i ja musiałam zmierzyć się z wielkim przygotowaniem do wizyty w Ambasadzie. Wniosek DS online zaczęłam uzupełniać w niedzielę, zajęło mi trzy dni, żeby go skończyć i umówić się na spotkanie. W międzyczasie musiałam zrobić zdjęcie i chodziłam do pracy w najgorszych możliwych godzinach (10-18), ale jedno jest pewne, gdyby nie trzy wspaniałe duszyczki, to sama bym tego nie zrobiła! :) Dzięki laski za pomoc :) :*

Wniosek złożony, zalogowałam się na tej dziwnej stronie, zapłaciłam za wizę i umówiłam się na spotkanie - poniedziałek, 10.03 godzina 9:30. (wszystkie potrzebne linki wysyłała mi A., albo też brałam z bloga M.: klik )

Początkowo miałam jechać w niedziele wieczorem razem z tatą i nocować u naszych znajomych, ale ostatecznie tata powiedział, że wystarczy jak wyjedziemy przed 6. Stres oczywiście miałam już w niedziele wieczorem, mdłości, nie mogłam spać, chyba piętnaście razy sprawdzałam, czy mam wszystko w teczce, co powinnam mieć. A miałam tak:

*paszport

*dowód osobisty

*DS-2019 (to ten ze zdjęciem wizowym i kodem kreskowym - nie musi być drukowane przez laserową drukarkę - A. :P )

*SEVIS (to ten z kodem J1)

*potwierdzenie umówienia się na spotkanie wizowe

*potwierdzenie zapłacenia przez moją Host Family - sama nie wiem czego, ale czegoś za 35$ :D

*list z APiA potwierdzający, że mam umowę z moją HF

*essay mojej HF z ich profilu

*mój schedule

*wszystkie referencje

*potwierdzenie przelewu za wizę (wydrukowałam z mojego konta bankowego)

Szczerze? Stresowałam się, że nie zabrałam umowy z obecnej pracy ani świadectwa ukończenia szkoły. A tak na prawdę jedyne co mi było potrzebne to DS, SEVIS i paszport. 

Do Warszawy wjechaliśmy przed 9, ale moja GENIALNA nawigacja poprowadziła nas przez całe miasto, potem za miasto i chciała nas wysadzić w lesie na jakimś osiedlu oznajmiając "jesteś u celu". Cały stres, jaki w sobie miałam oraz śniadanie wirujące mi w brzuchu - wszystko ucichło. Mówię, no trudno, nie zdążę. Co ma być to będzie. Wpisałam od nowa miejsce i jedziemy, już bez stresu. Pod Ambasadą byłam o 9:30. Długo na dworze nie stałam na szczęście :)

Myślę, że każdy zna procedury. Weszłam, skanowanie, czekanie w kolejce, rejestracja, numerek, a potem czekanie prawie godzinę na swoją kolej ;) Przeczytałam dwa razy spis praw, które dostałam, obejrzałam trzy razy film, który był wyświetlany w poczekalni. W końcu wybiło "A109 > 10" 

Mój konsul wyglądał jak typowy Anglik, śmieję się, że można by go pomylić z księciem Williamem ;)

Podeszłam, uśmiech w stronę "księcia" HI-HI, skanowanie paluszków i jazda (od razu po angielsku - tym razem bez brytyjskiego akcentu!) :

-Poproszę dokumenty.

-<podaję tylko DS, SEVIS i mój paszport>

-Dlaczego chce Pani pojechać do USA?

-Jako au pair.

-Czy ma Pani doświadczenie w opiece nad dziećmi?

-Tak, mam.

-Proszę je opisać.

-<po krótce wymieniam moje doświadczenie>

-Może pani opisać swoją Host Family?

-Jasne, <tata, mama, dziewczynki, praca, wiek, dobry kontakt i wspólne zainteresowania - wszystko zgodnie z prawdą! ;)>

-Świetnie, czym się Pani zajmuje obecnie?

-Rok temu skończyłam szkołę i aktualnie pracuję. W marcu kończę pracę i lecę do USA.... Mam nadzieje <uśmiech>

-HAHA OK. To czym zajmują się Pani rodzice?

-<krótko, ale rzeczowo>

-OK. Your visa is approved. <a potem zaczął szybko gadać o moich prawach, które mam na karteczce i żebym sobie poczytała i miała to ze sobą, wtrąciłam, że już czytałam, uśmiech-uśmiech, miłej podróży, powodzenia>

-<stoję wmurowana> eee. To wszystko?

-Tak, proszę bardzo. Powodzenia! <uśmiech>

-<banan na ryju> dzięki dzięki! Miłego dnia! <bach, i już mnie nie ma>

Po całej rozmowie szłam rozradowana ulicami Warszawy, słońce pięknie świeciło, a ja w głowie miałam jedno słowo "RELIEF". Świat wydaje się 655792 razy piękniejszy jak człowiek się niczym nie stresuje :D 

Dołączyłam do taty, który jadł już "lunch" (ahh ale Hamerykańsko w tej Warszawce!), więc zamówiłam przepyszną sałatkę ze szpinaku: 

W pewnym momencie przy stoliku obok usiedli dwaj starsi panowie. Tata do mnie: poznajesz? A ja oczywiście brak pamięci do twarzy, gapie się i mówię, że nie. Tomaszewski, były bramkarz, kojarzycie? Ja też nie :P Ale w każdym razie tata podbił, zagadał i dostał pamiątkę dla mojego brata:

Bo to przecież coś ekstra mega zajefajne spotkać kogoś sławnego - nawet jeśli się go nie zna!

A potem przejażdżka po mieście, żeby to kolejny raz zobaczyć naszą stolicę, kawka u znajomych i jazda do domu, bo jutro do pracy! :)

Przez słońce za szybą ta palemka mi się z CALI skojarzyła! ^^

PRAWIE jak Empire State Building! Haha

Podsumowując: zadaniem każdej Au Pair jest przeżyć stres przed rozmową o wizę (ja miałam MEGA stres), ale po fakcie uświadamiamy sobie, że zupełnie niepotrzebnie i to tylko formalność (nie, Pati?:) )

Buziaki!
N.